http://blankroet.tumblr.com/

Dingsdags reactie op deze aantijging is de volgende: “Deze woorden heb ik nooit gebruikt. Deze ziekte komt ook in mijn familie voor. Ik pas wel op om dat woord op die manier te gebruiken. En iedereen die mij kent, weet dat ik in Amsterdam een heleboel Surinaamse vrienden heb.”

In 2002 onderzocht de socioloog Eduardo Bonilla-Silva de manier waarop blanken zichzelf in hun taalgebruik proberen in te dekken tegen beschuldigingen van racisme.  Een van de meestgebruikte manieren die blanken gebruiken is de “ik heb vrienden die zwart zijn”-strategie. Een argument is het namelijk niet, want waarom zou iemand met zwarte vrienden niet racistisch kunnen zijn? Racisme is de notie dat iemands identiteit bepaald wordt door zijn huidskleur of afkomst, en het hebben van die onjuiste denkwijze kan zowel in vriendschap of vijandschap resulteren.

Uit onderzoeken blijkt echter dat de “ik heb vrienden die zwart zijn”-strategie vaak gebruikt wordt daarna iets te kunnen zeggen dat negatief is. Mensen in het onderzoek die eerst verkondigen dat ze zwarte vrienden, collega’s of familieleden hebben, permitteren zich daarna regelmatig te zeggen dat donkere mensen van nature agressiever zijn en een flink temperament hebben, discriminatie overdrijven, en dat ze vaak slechter af zijn dan blanken omdat ze in veel gevallen niet hard willen werken voor iets.

Veel blanke mensen gebruiken deze strategie op een nogal onlogische, vreemde manier. Op de vraag of ze ooit met een zwarte man uit was gegaan, reageerde een van de onderzochte personen: “Nee, maar een van mijn beste vrienden is zwart”.  Op een vraag aan een andere persoon, “Denk je dat zwarte mensen op prijs gesteld worden in banen, buurten en scholen?” was het antwoord: “Dat kan ik niet goed beoordelen, denk ik, maar toen ik op school zat was een van mijn beste vrienden een zwarte jongen.”

In het zogenaamde “color-blind racism”, inmiddels geaccepteerd door veel sociologen, zijn er nog veel meer strategieën die zorgen dat openlijk racisme omzeild of uitgeschakeld wordt, om daarna volop racistische dingen te kunnen verkondigen. Het geval van Michael Dingsdag is slechts een volgende uiting van deze nogal vreemde strategie, die desondanks onder veel blanken erg goed werkt.

1. De eerste zwarte man die ik tegenkom is Michael Jackson. Trijntje Oosterhuis vertelt in De Wereld Draait Door over de tribute-cd die ze over hem maakte. De overige gasten, Arie Boomsma, Hugo Borst, Jan Mulder, Marc-Marie Huijbregts, Yvon Jaspers, Sophie Hilbrand, Selah Sue en de band Triggerfinger, zijn allen blank, net zoals presentator Matthijs van Nieuwkerk en Jakhals Frank, die de blanke Jan-Jaap van der Wal, Harm Edens en Raoul Heertje interviewt.

2. De tweede zwarte persoon is Barack Obama, die een paar seconden in beeld is en zegt dat hij niet naar Kopenhagen is gekomen om te praten, maar om te doen.

3. Om 21.20 uur begint het feministische programma Vrouw en Paard, gepresenteerd door Hanneke Groenteman. Op twee journalistes van Arabische afkomst na, is de tafelsamenstelling blank. Marianne van den Anker en Barbara Barend. De samenstelling van dit programma wisselt, maar de vrouwen die niet in deze uitzending zaten zijn allen blank. Ik kom echter wel zwarte mensen tegen: in een item over dansen, waar beelden van een dansende, Afrikaanse, inheemse stam doorheen gesneden zijn, om aan te geven dat dansen ‘van alle tijden’ is.

4. Alleen nog zwarten van foto’s of filmpjes gezien, dus. Totdat ik overschakel naar Weten zij veel!?, een quizprogramma gepresenteerd door de hoogblonde Chantal Janzen. Hierin neemt een kandidaat het op tegen verschillende groepen van vijf mensen, zoals makelaars of bibliothecaressen. Bijna al deze groepen zijn volledig blank, op één groep na, die geheel bestaat uit zwarte mannen: de players. De wrangheid van een stereotypering op deze manier is voor mij duidelijk. Voor de mensen in de studio echter niet. Hun intro-deuntje is P.I.M.P. van Snoop Dogg en 50 Cent, waardoor ook de stereotypering van de gangsta-rapper meteen wordt meegenomen.

Dit waren de enige zwarte mensen die daadwerkelijk als gasten in een studio aanwezig waren. Tussendoor zag ik nog een gedeelte van Ranking the stars, gepresenteerd door Paul de Leeuw, met alleen maar blanke “sterren”: Dolly Dot Angela Groothuizen, topmodel Kim Feenstra, de opgestapte K3-zangeres Kathleen, ex-hockeyster Fatima Moreira de Melo, GTST-oermoeder Jette van der Meij, volkszanger Thomas Berge, Olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden, So You Think You Can Dance- jurylid Jan Kooijman, presentator Johnny de Mol en ex-Lama Tijl Beckand. Fijne avond.

Sinds kort kan er een reclame aan dit twijfelachtige lijstje worden toegevoegd. Er was namelijk een racistische stereotypering die de Nederlandse reclamewereld nog niet had uitgemolken: die van de geseksualiseerde zwarte man. Zie voor een uitleg over de oorsprong van deze ontmenselijking van de zwarte man door middel van mythevorming over zijn seksualiteit mijn eerdere artikel ‘Het blanke sprookje van de geile neger’.

En dat is niet alles. De reclame waar het hier om gaat, die van Mona Chocodreams, is zelfs een reclame voor chocolade, waarin de zwarte man optreedt als de dagdroom van een blanke vrouw. De dubbelzinnigheid zal niemand ontgaan: de zwarte man is de ‘Chocodream’ van de vrouw. Het koppelen van de zwarte persoon aan zwarte stoffen of etenswaren om hem te dehumaniseren, kent een langere geschiedenis dan vandaag. Zo werd in het oude Amsterdam een kop koffie ‘negerzweet’ genoemd, en werden kinderen vroeger verhalen verteld dat inkt gemaakt wordt door een zogenaamde neger in bad te doen. Ook het Franse chocolademelkmerk Banania is beroemd geworden door de stereotype Afrikaan die in gebroken Frans “y’a bon” (het is lekker) zegt. Met andere woorden: donkere melk, voor donkere mensen!

Dat Mona voor deze – nu al zeer populaire – reclame gekozen heeft, is op zichzelf dus al een uiting van racistische, koloniale stereotyperingen. Het feit dat dit soort reclames blijkbaar ‘werken’ is een probleem dat misschien wel groter is. De grote massa lacht onwetend door.

Bekijk de reclame hier:

Andere volkeren dan het eigen volk zijn door de hele geschiedenis heen neergezet als barbaars en minder ontwikkeld dan het eigen volk. Een mening vormen over andere culturen op basis van fysiek standpunt, waarbij de eigen cultuur als meetlat dient, heet etnocentrisme,  en heeft haast altijd bestaan, maar in de 15^e eeuw ontstond in Spanje een vorm van antisemitisme waarbij ook raciale elementen een rol begonnen te spelen. Dit is dezelfde eeuw waarin Spanje en Portugal begonnen met ontdekkingsreizen en de koloniale tijd van start ging. Amerika werd ontdekt, een gebeurtenis die samenviel met de praktisch complete uitroeiing van de native bevolking, waarvan de hoogste schattingen rond de 150 miljoen doden liggen. In de daaropvolgende jaren werd ook het Afrikaanse continent leeggeplunderd en onderworpen door de Europeanen. Ongeveer 30 miljoen West-Afrikanen werden op het slavenschip gezet, ongeveer 15 miljoen verlieten het schip levend. Net als in Amerika, werden ook in Afrika complete beschavingen uitgeroeid. Alleen al in Congo zijn op deze manier tientallen miljoenen doden gevallen.

Deze koloniale expansie had gevolgen: in de 17^e eeuw vatte het idee post dat God blank was, en dat er dus een hiërarchie van rassen bestond, waarin de zwarte mens een van de laagste plaatsen bezette, vlakbij de apen. Zoals de geschiedkundige Sven Lindqvist in zijn boek Exterminate all the Brutes beschrijft, ontstonden er als uitvloeisel hiervan in de 18^e en 19^e eeuw wetenschappelijke theorieën en denkbeelden die aantoonden dat het blanke ras superieur was aan het zwarte ras en dat er bepaalde negatieve eigenschappen waren die inherent waren aan iemand van het zwarte ras, gebaseerd op zijn huidskleur. De onderwerping die de Europeanen eeuwenlang hadden uitgeoefend, en op dat moment nog steeds uitoefenden, over andere rassen en volkeren, werd gezien als een goddelijke of verheven missie, the white man’s burden.

Het woord ‘racisme’ of, toen nog, ‘racialisme’ stamt uit het begin van de twintigste eeuw. Het is ontstaan in Engeland en Zuid-Afrika en had voor de blanke man geen negatieve betekenis. Onderscheid maken tussen mensen op basis van ras was normaal in het West-Europa in het begin van de twintigste eeuw. Dit is de tijd waarin Adolf Hitler opgroeide. Sinds het moment dat hij zijn rassenleer van Lebensraum, in het hart van Europa bracht, in plaats van Afrika, heeft het woord racisme volgens Lindqvist een duidelijk negatieve connotatie gekregen. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog is het moeilijk en sociaal ongewenst om zogenaamd ‘openlijk racisme’ te beoefenen. Volgens de sociale psychologie en de sociologie bestaat racisme echter nog steeds op grote schaal, alleen in gewijzigde vorm. In 1986 introduceren Dovidio en Gaertner de term aversive racism (ontwijkend racisme) nadat zij er achter kwamen dat racisme op subtielere manieren dan de botte, openlijke manier, voorkomt in dagelijkse situaties in de hele maatschappij.

Een aversive racist zegt van zichzelf dat hij niet discrimineert, maar de studie van Dovidio en Gaertner, en vele, vele studies die daarna zijn verschenen, tonen aan dat veel blanke, linkse mensen niet publiekelijk en bewust vooroordelen tegenover zwarte mensen zullen uiten, maar dat ze wel op subtiele manieren racisme beoefenen, omdat ze onbewuste negatieve gevoelens over hen hebben.

De wetenschap leert ons dus dat racisme nog steeds bestaat. De geschiedenis leert ons dat de theorievorming over racisme is samengevallen met en is voortgekomen uit de koloniale tijd. Het is praktisch gezien dus onmogelijk om dit soort processen, die vandaag de dag nog steeds aanwezig zijn, los te zien van de koloniale periode van de geschiedenis.

Gezien de etymologische oorsprong, het Portugese of Spaanse negro (zwart), beweren veel mensen dat het woord ‘neger’ simpelweg iemand van het zwarte ras aanduidt. Dat lijkt logisch, maar er zit een addertje onder het gras. Alhoewel niet volledig vergelijkbaar, zou ook het woord kankerlijder volgens deze argumentatie zonder negatieve bijbedoelingen gebruikt kunnen worden voor iedere persoon die aan de aandoening kanker lijdt. Geen enkele dokter zal echter met gebruikmaking van dit woord verwijzen naar een patiënt. Dat heeft te maken met de negatieve connotatie die het woord door de loop van de tijd heeft gekregen.

Met ‘neger’ is dit ook het geval. Het woord heeft zelfs nooit een positieve connotatie gehad. Het komt in het Nederlands het eerst voor in 1644, verwijzend naar de lading van een slavenschip, en volgens het Woordenboek der Nederlandse Taal had het woord tot de Nederlandse afschaffing van de slavernij, die op sommige plekken nog tot in het begin van de 20^e eeuw voortduurde, de betekenis van negerslaaf. De betekenis van het woord ‘neger’ als benaming voor een persoon, is dus nooit alleen maar ‘zwarte’ geweest, maar vanaf het begin ‘zwarte slaaf’.

Vandaar dat veel woorden die verwant zijn aan neger ook herinneren aan de koloniale periode of op een andere manier vernederend zijn. ‘Negeren’ betekent volgens Van Dale ‘koeioneren, mishandelen’. Een ‘negerhuis’ is een ‘huis waar in de koloniale tijd negers in gehuisvest waren’ en een ‘negerschip’ is volgens het woordenboek een ‘slavenhaler’. In andere woorden die tijdens de slaventijd door Nederlandse plantagehouders gebruikt werden, zien we dat de woorden ‘neger’ en ‘slaaf’ in de praktijk dezelfde betekenis droegen: ‘huisneger’, ‘veldneger’, ‘visserneger’, ‘ambachtsneger’, ‘roeineger’, ‘kookneger’, ‘lastdragerneger’.

Na de afschaffing van de slavernij heeft het woord ‘neger’ zijn racistische klank eigenlijk nooit verloren. Blanke mensen in Nederland kunnen nog steeds spreken van een ‘echte neger’, als ze een grote, sterke, diepzwarte man bedoelen. Of een ‘typische neger’, als ze het hebben over een zwarte man die lui en ongeschoold is. Een ‘gezellige negerin’ is de volle, zwarte, altijd vrolijke en kokende vrouw en een ‘nepneger’ is een zwarte man die in zijn doen en laten te veel op een blanke wil lijken. Deze verwijzingen naar negatieve stereotyperingen van de zwarte man en vrouw zijn, zowel in Amerika als Europese landen, na het afschaffen van de slavernij direct in zwang geraakt. ‘Neger’ is een manier om te zeggen hoe zwarte mensen in één of een paar categorieën zijn onder te verdelen en ondermijnt dus per definitie de individualiteit van die persoon op een manier die verwijst naar slavernij.

Toch lijkt het woord niet makkelijk uit te bannen. De blanke bevolking, in het verleden verantwoordelijk voor het uitoefenen van slavernij over de zwarte bevolking, bepaalt blijkbaar zelf wanneer een woord dat zij gebruiken beledigend is.

Vol begrip en zonder enkele kritiek interviewt Roethof achtereenvolgens een 17-jarig zwanger meisje in haar babykamer en een 19-jarig meisje die net iets is begonnen met een 17-jarige zwarte jongen. Op geen enkele manier bevraagt ze deze meisjes over hun eigen verantwoordelijkheid. Op het moment dat de jongen in beeld komt, verdwijnt Roethofs meedogende houding echter als sneeuw voor de zon, en zijn ook haar beleefdheidsvormen ineens foetsie. “Vertel ‘ns, jij bent de nieuwe liefde? En hoe verliefd ben je op deze dame, dan?” De jongen antwoordt: “Heel verliefd”, waarop Roethof er direct weer overheen gaat met: “Is ze de ware voor jou?” Tussendoor zien we beelden waarin Roethof het vriendinnetje van de jongen interviewt. Weer wordt haar niets gevraagd over zichzelf, maar alleen over de manier waarop ze haar relatie met de zwarte jongen beziet. Roethof wijst haar op geen enkele manier op haar eigen verantwoordelijkheid, maar alleen op het gevaar van de onverantwoordelijkheid van haar vriendje. Het beeld verschuift weer naar het gesprek met de jongen. Roethof laat er geen gras over groeien: “Nee, maar wat houdt voor jou het krijgen van kinderen in? O, daar wil je niet over praten? Waar wil je wel over praten, dan?” Door deze overduidelijke en onfatsoenlijke provocatie heeft de jongen logischerwijs geen zin meer om met Roethof te praten.

De rest van de documentaire kabbelt op deze manier verder, vanuit het perspectief van de jonge meisjes, die kritiekloos geïnterviewd worden vanuit hun meisjeskamers met knuffels en ballonnenbehang, terwijl er veelvuldig ingezoomd wordt op hun grote, onschuldige ogen. Met een vertederende lach stelt Roethof de meisjes onschuldige vragen, als “hoe vaak ben je verliefd geweest?” en “waar droom je over in de liefde?”, maar ook nogal suggestieve vragen, die de verantwoordelijkheid van de meisjes voor de sociale contacten die zij aangaan ontkennen, zoals “door hoeveel jongens ben jij geslagen?” of “wat doet het met je als een jongen je slaat?”. Een nog subtielere vraag is “maar waarom blijf je dan op dat soort gasten vallen?”, een vraag die suggereert dat het probleem niet het gebrek aan zelfrespect van het meisje zelf is, maar ‘dat soort gasten’. Roethofs agressieve, confronterende houding, die zij zich in de interviews met zwarte jongens wel aanmeet, is zelfs bij de opvoeders van de meisjes absent.

In het eerstvolgende interview met een groepje zwarte jongeren verandert de begripvolle Roethof weer in de confronterende versie van zichzelf. Op belerende juffrouwtoon vraagt ze meteen “hey, heeft een van jullie een vriendin? Of vriendinnen?” en direct daaropvolgend: “ik hoor net dat jongens hier best wel losse handjes hebben, en dan zeg ik het netjes”. Dat klinkt niet als iemand die het naadje van de kous wil weten, maar als iemand die een bekentenis wil, iemand die een schuldige wil aanwijzen.

Volgens criminologische gegevens wordt 17% van de ontuchtzaken in Nederland gepleegd door personen die oorspronkelijk niet uit Nederland komen. Volgens het CBS is 19% van de bevolking oorspronkelijk niet Nederlands, wat wil zeggen dat buitenlanders lichtelijk ondervertegenwoordigd zijn in het plegen van ontuchtzaken. Voor huiselijk geweld geldt hetzelfde. Uit een onderzoek uit 2002, uitgevoerd in opdracht van het Ministerie van Justitie, blijkt dat 53% van de autochtone, blanke bevolking ooit te maken heeft gehad met niet-incidenteel huiselijk geweld, tegenover 36% van de postkoloniale zwarte bevolking (Antillianen en Surinamers). Bij Turken en Marokkanen ligt dit percentage overigens nog lager.

Het beeld van de maniakaal op seks en geweld beluste zwarte man wordt in de sociologie aangeduid als ‘The Brute Caricature’, en ontstond direct na de afschaffing van slavernij in de 19e eeuw. Bruut betekent volgens Van Dale ‘beestachtig ruw’. In deze seksbeest-stereotypering wordt de jonge zwarte man dan ook neergezet als een destructief, crimineel roofdier, dat het gemunt heeft op weerloze, in het bijzonder blanke, vrouwelijke slachtoffers. Het is een van de meest angstaanjagende stereotyperingen van de zwarte man, aangezien hij een verlies van controle van de blanke man vertegenwoordigt. De angst dat de zwarte man ooit wraak zal nemen voor de indertijd algemeen geaccepteerde gedwongen seks die de blanke plantagehouders hadden met hun zwarte slavinnen, is blijkbaar groot.

De filosoof Frantz Fanon noemde man-vrouwproblematiek, aangekaart door het feminisme, een family quarrel in vergelijking met rassenproblematiek. Roethof lijkt zich graag op te werpen als verdedigster van vrouwenrechten. Uiteraard is aandacht daarvoor op zich niet verkeerd, maar om die aandacht te genereren maakt zij schaamteloos gebruik van het uitlokken van racistische stereotyperingen die van toepassing zijn op mensen van haar eigen afkomst. Racisme betekent niet alleen het geloof dat het ene ras superieur aan het andere is, racisme is in wezen de idee dat iemands identiteit bepaald wordt door zijn ras. Die notie lijkt Roethof volledig te onderschrijven. Vergelijkbaar met een paard van Troje trekt zij als Surinaamse de wijken in, op zoek naar, zoals zij het zelf zo eufemistisch noemt, “straatcultuur”, maar aan tafel bij Pauw & Witteman klinkt ze als iedere andere blanke feministe. Over de ruggen van haar mede-slavennazaten, suggereert ze in haar documentaires een beeld van de vreemdeling waaraan veel Nederlanders zich naar hartenlust aan kunnen laven: de ontmenselijkte jonge zwarte man als een bruut seksbeest, die de blauwogige engelenmeisjes uit Holland anders moeten benaderen dan blanken. Het blijft oppassen met die negers.

Er is dus een probleem met integratie. Maar wat is integratie eigenlijk? Het is een begrip dat vaak gebruik wordt, maar nooit een specifieke betekenis krijgt. Meestal wordt het gebruikt als synoniem voor “aanpassing”, maar dat is in feite niet juist. Van Dale zegt dat maatschappelijke integratie ‘het als gelijkwaardig opnemen van een bevolkingsgroep (van een ander ras) in een bepaalde maatschappij’ is.

Het is logisch om te verwachten dat Turken, Marokkanen en hun nazaten, pas de behoefte zullen voelen zich aan te passen als de maatschappij hen gelijkwaardig acht aan de Nederlander die er al was. De geschiedenis leert ons echter dat het voor de blanke Nederlander moeilijk is om niet-blanken als gelijkwaardig aan henzelf te behandelen. Alle niet-Europeanen waar Nederland in het verleden door kolonisatie mee in aanraking is gekomen, hebben zij als ongelijkwaardig beschouwd. Tot 1863 heette dat slavernij. Vanaf dat jaar veranderde de slavernij mondjesmaat in een ander systeem: contractarbeid zonder burgerrechten. Vanaf het einde van de Tweede Wereldoorlog werd er gebruik gemaakt van een vernieuwde vorm van contractarbeid, onder een nieuwe naam: gastarbeid. Vanaf de jaren ’60 trokken er veel Turkse en Marokkaanse mannen naar Nederland op basis van contracten die de Nederlandse regering met de betreffende landen van herkomst sloot.

Gastarbeiders werd veel geld beloofd en in de contracten van de Nederlandse regering stond ook dat zij na twee jaar arbeid in Nederland, ervoor mochten kiezen om terug te gaan, of te blijven. Aangezien de bergen goud niet zo groot bleken te zijn als die in de Nederlandse verhalen, waarop hun emigratie gebaseerd was, moesten veel Marokkanen en Turken ervoor kiezen om in Nederland te blijven. Door de regeling van gezinshereniging konden zij hun vrouwen en kinderen ook naar Nederland laten komen. Op deze manier werd de indruk gewekt dat er zo goed mogelijk gezorgd werd voor de gastarbeiders, terwijl de zaken er in werkelijkheid een stuk minder rooskleurig uitzagen. Tot op de dag van vandaag worden Turken en Marokkanen nog steeds niet als volwaardige burgers gezien. Dit proces van subtiele Nederlandse onderdrukking is systematisch sinds de formele afschaffing van de slavernij in 1863.

Het is onmogelijk om van een onvolwaardige burger te vragen zich aan te passen, aangezien hij zich onmogelijk aan kan passen in Nederland: zijn niet-westersheid is voor de gemiddelde Nederlander in de basis anders dan zijn eigen westersheid, en dat beweegt de Nederlander ertoe fundamenteel anders om te gaan met Turken en Marokkanen dan met westerlingen. Belangrijker dan deze onmogelijke aanpassing is dus de erkenning van zowel nazaten van gastarbeiders als blanke Nederlanders van hun verleden en positie, voordat die überhaupt met elkaar in harmonie kunnen worden gebracht.

Opvallend genoeg wordt er bij het bespreken van dit fenomeen door de blanke media, alleen kritiek geleverd op de vermeende minderjarigheid van de jongens. Waar geheel aan voorbijgegaan wordt, is de kolonialistische en racistische gedachte die ten grondslag ligt aan de fixatie van veel blanke vrouwen met zwarte mannen.

De voorkeur van blanke vrouwen voor zwarte mannen vertoont vaak rare trekjes. Het is mogelijk dat een persoon zich eerder aangetrokken voelt tot iemand met blond haar dan iemand met donker haar. Of eerder tot iemand die lang is dan tot iemand die klein is. Of eerder tot iemand met bruine ogen dan iemand met blauwe. Het argument voor deze voorkeuren is echter altijd esthetisch: het is afhankelijk smaak. Nooit zal iemand zeggen dat hij of zij op mensen met blond haar valt, omdat mensen met blond haar gewoon zelfverzekerder zijn. Net zomin zal een vrouw zeggen dat ze slechts op mannen valt die langer zijn dan 1 meter 80, omdat zij een grotere penis hebben dan kleinere mannen. Dit soort dingen zal niemand zeggen, omdat iedereen begrijpt dat het belachelijk is om zulke gevolgtrekkingen te maken. Voor veel mensen is het maken van dit soort gevolgtrekkingen als het gaat om de kleur van iemands huid een stuk minder belachelijk.

De filosoof Frantz Fanon (1925-1960) beschrijft in zijn The Wretched of the Earth uit 1961, een belangrijke strategie die de koloniale overheersers ten tijde van de slavernij gebruikten om de andersheid van de Afrikaanse slaaf te benadrukken, hem neer te zetten als buitenstaander en op die manier de koloniale overheersing te rechtvaardigen. Dit bestond uit een proces van dehumanisering en depersonalisatie waarin de gekoloniseerde mens werd afgeschilderd als iemand zonder morele waarden, die zijn neigingen nooit goed in de hand kan houden, vasthoudt aan traditie en voldoet aan mythes.

Het moge duidelijk zijn dat zwarte slaven ook aan deze behandeling onderworpen zijn, en op die manier vanaf hun eerste ontmoetingen met blanken gedehumaniseerd en gedepersonaliseerd zijn, en neergezet zijn als wilde dieren, die grote penissen hebben en er bovendien wel pap van lusten, die met veel verschillende vrouwen seks hebben en tenminste weten hoe ze vrouwen moeten behandelen. Dit beeld bestaat vandaag de dag nog steeds, en vaak wordt er verlekkerd gesproken over zwarte mannen, vaak aangeduid met de Hollandse slaventerm ‘neger’.

Door deze jarenlange depersonalisering van de zwarte man, is zelfs een bepaalde conditionering ontstaan, zo schrijft Fanon in zijn boek Black Skin, White Masks in 1952. Het zwarte subject is volgens hem door de eeuwen heen systematisch zo hevig richting andersheid geconditioneerd door de koloniale overheersers, dat hij een geïnternaliseerd zelfbeeld heeft als zijnde ‘de Ander’.

De blanke Europeaan heeft dus door jarenlange indoctrinatie en vernedering de basis voor zijn eigen racisme gelegd. En door het vrouwelijke sekstoerisme is, ook nu nog, de zwarte mens in Afrika daar het slachtoffer van.